DEVAM: 21- ARKASINDA
GİDiLMEKTEN HOŞLANMAYANıN BEYANI BABI
حَدَّثنَا
مُحَمَّد بْن
يَحْيَى.
حَدَّثنَا
أَبُو
المغيرة.
حَدَّثنَا
معان بْن
رفاعة. حَدَّثنِي
عَلِيّ بْن
يزيد؛ قَالَ:
سَمِعْت القاسم
بْن عَبْد
الرَّحْمَن
يحدث عَن أبِي
أمامة؛
-
قَالَ: مر
الْنَّبِيّ
صَلى اللّه
عَلَيْهِ
وَسَلَّمْ،
فِي يَوْم
شديد الحر نحو
بقيع الغرقد.
وكان الناس
يمشون خَلَفه.
فلما سمع صوت
النعال وقر
ذلك فِي نفسه.
فجلس حتى قدمهم
أمامه، لئلا
يقع فِي نفسه
شيء من الكبر.
فِي الْزَوَائِدِ:
إِسْنَادُهُ
ضعيف لضعف
رواته.
Ebu Umame
r.a.’den şöyle dediği rivayet edilmiştir: ''Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem
çok sıcak bir gün '' Bakiu'l-Garkad'' tarafına uğradı. Halk da onun arkasında
yürüyordu. Resulullah, (arkasında) ayakların sesini işitince bu durum O’nun
zoruna gitti ve hemen oturdu. Nihayet gelen halk'ı önüne geçirdi ki, kibirden
en ufak bir şey onun hatırına gelmesin. ''
Not: Ebu
Ümame'den sonraki raviler zayıf oldukları için hadisin isnadının zayıf olduğu
Zevaid'de belirtilmiştir.
AÇIKLAMA: Sindi diyor ki arkadan adamların
geldiğini anlayınca; Resul-i Ekrem'in oturmasının kibir endişesine bağlanması
ravinin tahminine ve zannına göredir. Sebep bu değil de başka bir şey olabilir.
Mesela bu hadisi izliyen 246 nolu hadiste belirtilen sebep olabilir. Şayet
ravi, işaret ettiği sebebi Resul-i Ekrem'den almış ise, ResuluIlah s.a.v.'in
böyle bir sebebi anması, beşerin zayıflığını bildirmek ve Allah'ın koruması ve
yardımı olmazsa insan-oğlunun her çeşit afet ve tehlikelere maruz olduğuna
dikkatleri çekmek içindir. Dolayısı ile hiç kimsenin aldanmaması, bihikis
ihtiyatı elden bırakmaması, daima korku üzerine yaşaması ve nefsin mağrur
olmasına yol açan şeylerden uzak durması gereği ne işaret buyurulmuş olur,